Kookbas ben ik, Bas van Doorn, geboren in 1982 en geboren en opgegroeid in IJsselstein (provincie Utrecht). Ik ben opgegroeid in een gezin van vijf, mijn ouders, mijn zus en mijn broer.
Vroeger
Mijn vader had een moestuin, een redelijk grote waardoor wij thuis grote delen van het jaar verse groente hadden en aardappelen hadden uit eigen tuin. We aten dan ook elke dag gekookte groente, gekookte aardappel en vlees, het welbekende AGV menu. Mijn moeder kookte altijd en ze kookte vaak meerdere groentes omdat iemand van ons bijvoorbeeld geen zuurkool lustte. Een enkele keer aten we ook nasi, dan waren we op de exotische tour. Toen ik uit huis ging had ik een smaak ontwikkeld die niet veel verder ging dan gekookte bloemkool, gekookte andijvie, spinazie, boerenkool, rode bietjes, hutspot en als het moest, rode kool. Dingen als paprika, tomaat, knoflook, kende/lustte ik niet.
Toen ik het huis uit was ging er een culinaire wereld voor mij open. Italiaans, Indonesisch, Spaans en Oosters eten, wat een andere smaken! In het begin kookte ik uiteraard wat ik kende, waar ik mee opgegroeid was, langzaam aan kwamen hier andere dingen bij, tomaat, paprika, pasta, verse knoflook en zoveel anders. En wat was ik blij en trots op mezelf als ik weer iets had bereid voor de eerste keer, en het lekker vond.
Heden
Acht jaar geleden leerde ik mijn vriend kennen. Iemand die heel veel lekker vind, behalve gekookte aardappel en gekookte groente, oftewel, het welbekende AGV’tje. Ik had inmiddels wel andere gerechten leren koken, dus pasta aten we of bijvoorbeeld spinazieschotel. Als we dan bespraken wat we ’s avonds zouden eten, dan zei ik vaak “dat lust ik niet”. De vraag was dan, heb je het ooit wel eens op? En tja.. daar moest ik dan eerlijk antwoord op geven: Nee. Toen ben ik gaan leren om meer te gaan proberen als het om eten gaat. Ik ben in die tijd ook gestopt met roken, mijn smaak veranderde en nu, anno 2023, staat het standaard AGV’tje hier niet meer op het menu!
De afgelopen jaren heb ik te maken gehad met mentale dips, depressie. In de afgelopen jaren heb ik geleerd dat ik rustig wordt en energie krijg van koken en bakken. Ik weet dat ik het leuk vind, ik weet wat het voor mij doet, dus als ik in een dal zit, dan weet ik me tegenwoordig naar de keuken te slepen, en te gaan koken of bakken.
Toekomst
Tijdens mijn laatste mindere periode, dacht ik: ik word rustig van koken en bakken, het zorgt ervoor dat ik in mijn ritme blijf. Waarom zou ik dan mijn recepten, de gerechten die ik kook, de dingen die ik bak, de kruidenmengsels die ik maak, niet delen met het grote publiek? Ja en toen zat ik op maandagavond om 20.00 uur deze tekst te schrijven. Hoe vet is het dat ik mijn hobby, mijn passie, kan delen met iedereen! En hoe vet zal het zijn als ik mensen aan het koken krijg, die denken dat ze zelf niet kunnen koken? En tot slot, hoe amazing zou het zijn als ik een huiskamerrestaurant kan beginnen!
Veel kook/bakplezier, heb je vragen over koken, hoe je dingen moet doen in de keuken, stuur me gerust een berichtje, ik reageer dan zo snel als mogelijk!